Jovan Dučić (1872-1943) rođen je u Hrupjelu, predgrađu Trebinja, od oca Andrije, trgovca i majke Jovanke-Joke. Osnovnu školu je završio u Trebinju. U Hercegovačkom ustanku 1885. godine gine mu otac pa se Jovan i majka posle toga sele u Mostar. Tamo je završio trgovačku školu i postao trgovački pomoćnik u radnji svoh polubrata Riste Glogovca. 1890. godine pohađa prvi razred učiteljske škole u Sarajevu a iste godine mu umire majka. Školovanje je nastavio u Somboru u „Srbskoj učiteljskoj školi“. Po završetku učiteljske škole 1893. godine i polaganja dopunskog ispita iz mađarskoj jezika zapošljava se kao učitelj u Bijeljini. Zbog rukopisa rodoljubivih pesama izaziva podozrenje austrougarske policije i biva proteran iz Bijeljine 1894. godine. Vraća se u Mostar gde prvo radi kao učitelj u osnovnoj školi srpskog manastira Žitomislić a zatim učitelj i kao učitelj srpske škole u Mostaru. Zajedno s mladim mostarskim književnicima Aleksom Šantićem i Svetozarom Ćorovićem 1896. godine učestvuje u pokretanju časopisa „Zora“. Drugi put dolazi u sukob s austrougarskim vlastima 1898. godine, biva uhapšen i udaljen iz škole sa ponovnom zabranom da radi kao učitelj na teritoriji Bosne i Hercegovine. Naredne godine započinje studije na Filozofsko-sociološkom fakultetu u Ženevi, dobija materijalnu pomoć od prijatelja u Mostaru, postaje stipendista vlade Kraljevine Srbije. Povremeno boravi u Parizu radi izučavanja francuskog jezika i književnosti. Prvu zbirku pesama „Pjesme“ je objavio 1901. godine u izdanju mostarske „Zore“. U istom časopisu počinje da objavljuje „Pisma iz Ženeve“. Po završetku studija 1906. godine odlazi u Beograd gde je ubrzo postavljen za činovnika u Ministarstvu inostranih dela Srbije. Radi u redakciji beogradskog lista „Politika“ i objavljuje zbirku „Pesme“ u izdanju Srpske književne zadruge koja je 1911. godine dobila nagradu Zadužbine N.J.Marinovića. Ministarstvo inostranih dela ga 1910. godine postavlja za atašea Srpskog poslanstva, prvo u Carigradu a zatim u Sofiji. 1912. godine je postavljen za sekretara V klase Srpskog poslanstva u Rimu a dve godine kasnije je postavljen kao sekretar IV klase Srpskog poslanstva u Atini. 1918. godine je postavljen za savetnika Poslanstva u Madridu i na toj dužnosti je ostao naredne četiri godine. Posle službe u Madridu boravio je malo u Beogradu, Atini i Ženevi. 1926. godine je postavljen kao otpravnik poslova Poslanstva u Kairu. Privremeno se penzionisao naredne godine. 1929. priprema izdanje svojih „Sabranih dela“ u pet knjiga. Dve godine kasnije izabran je za redovnog člana Srpske kraljevske akademije i ponovo vraćen na dužnost u Kairo. Knjigu eseja „Blago cara Radovana“ objavio je 1932. godine. Narednih godina je obavljao dužnosti poslanika u Budimpešti i Rimu. Dobio je oredn Svetog Save I reda. Svom rodnom gradu Trebinju darovao je spomenik Njegošu, vajara Tome Rosandića a 1935. godine je napisao testament kojim „Srpskoj crkvenoj opštini“ u Trebinju zaveštava sredstva za osnivanje „Fonda Jovan Dučić“, namenjenog školovanju siromašnih učenika, prvenstveno trebinjaca pravoslavne vere. Takođe izražava želju da bude sahranjen u Trebinju u grobnici koju će o svom trošku sam sebi podići. 1937. godine boravi u Bukureštu kao prvi jugoslovenski diplomata u rangu ambasadora, postaje počasni član Društva rumunskih književnika a njegova dela Gradovi i himere, Plave legende i Blago cara Radovana prevedena su na rumunski i objavljena u Bukureštu. 1940. godine je postavljen za poslanika Jugoslovenske vlade u Madridu i Lisabonu sa sedištem u glavnom gradu Španije. Naredne godine prelazi u Lisabon da bi već u avgustu iste godine otišao u Ameriku. Nastanjuje se u gradu Gera (Indijana). Piše žučne polemike u kojima optužuje stranku HSS čiji ministri u Jugoslovenskoj vladi u Londonu prikrivaju ustaške genocide nad Srbima u Hrvatskoj, Sremu, Bosni i Hercegovini. Objavio je monografiju Grof Sava Vladislavljević- Raguzinski a prihod od knjige zaveštao Srpskom narodnom savezu u Pitsburgu. Umro je 07. aprila 1943. godine. Sahranjen je u Geri a istog dana izašla je njegova poslednja zbirka pesama „Lirika“. Danas se njegov grob nalazi u porti manastira sv. Save u Libertvilu, uprkos njegove žarke želje da počiva u rodnom Trebinju.
BLAGO CARA RADOVANA
Jovan Dučić
Rasprodato
Delo književnika koji je prošao put od učitelja po srpskim školama u Austro-Ugarskoj do ambasadora u velikim evropskim gradovima i umetnički put od mladog pesnika u provinciji do vodećeg pesnika srpske književnosti jednog razdoblja. Osim pesama pisao je putopise, aforistiku i filozofske eseje, a ova dva dela (Blago cara Radovana – Knjiga o sudbini i Jutra sa leutara – Misli o čoveku) obiluju suptilnim analizama...
Detaljnije
KING RADOVAN'S TREASURE
Jovan Dučić
Rasprodato
Delo književnika koji je prošao put od učitelja po srpskim školama u Austro-Ugarskoj do ambasadora u velikim evropskim gradovima i umetnički put od mladog pesnika u provinciji do vodećeg pesnika srpske književnosti jednog razdoblja. Osim pesama pisao je putopise, aforistiku i filozofske eseje, a ova dva dela ...
Detaljnije
|